Uma paixão chamada esporte
- Manoela Leite

- 12 de ago. de 2024
- 4 min de leitura

Foto: Luca Castro/Fotoarena/Folhapress
O esporte faz parte da minha vida.
Eu sei. Essa é uma frase um tanto clichê, mas não existe outra melhor para definir algo que está entrelaçado com minha história antes mesmo de eu nascer.
Ambos meus pais são formados em Educação Física. Minha mãe jogou Basquete durante grande parte da sua adolescência. Meu pai tem amarrado em sua cintura a faixa preta de Judô como meu avô – e eu, como eles, tenho também minha faixa preta, mas a de Taekwondo, desde os meus quatorzes anos -, e, em sua história, tantos outros esportes que o cativaram e o cativam até hoje. Há também minha tia-avó Odila – que dizem ser muito parecida comigo – que tinha a raquete de tênis em mãos.
Não preciso dizer que o esporte é um dos pilares principais da minha família, é tão sagrado para o meu pai que, talvez, se nosso país tivesse essa paixão por qualquer modalidade, não seríamos apenas o país do futebol. Meu pai é um homem que gosta da competição, da mesma maneira que gosta da sensação de dar tudo de si em um esporte para chegar longe. De passar horas treinando, a pele escorrendo de suor, o corpo dolorido, a mente sem conseguir raciocinar, só se esforçando ao máximo para manter o foco e alcançar o que almeja no esporte: a vitória.
Foi com essa santidade chamada esporte que, aos quatro anos, minha jornada no mundo esportivo deu início no judô. Junto dele, veio à natação. Depois o Taekwondo, Handebol, Vôlei, Jiu-Jitsu, Tênis e outros que duraram apenas algumas aulas.
Dentro todas essas modalidades, a de se pensar que o meu favorito seja o Taekwondo pela faixa preta em minha cintura, mas o Tênis, o qual surgiu em minha vida em 2021, conquistou meu coração rapidamente no momento que entrei naquela quadra de saibro, empunhei a raquete em mãos e, sob o sol, treinei cansadamente com minhas pernas curtas. Apesar de ter sido um pequeno desastre pela primeira aula, eu senti aquela paixão. Aquela vontade queimante de querer treinar e jogar cada vez mais. De acompanhar partidas que duravam horas. De viver aquilo.
Eu gosto de dizer que isso é o esporte. Não é apenas a ideia de competir e dar o seu melhor. É aquela sensação que domina todo o nosso corpo. Aquele friozinho na barriga. A ansiedade e adrenalina a flor da pele que não te deixam dormir e te acompanham até a quadra. As lágrimas que acumulam nos olhos. Os seus próprios gritos de vitória ou frustração. A torcida contra ou ao seu favor. A voz na cabeça dizendo “Eu consegui”. Ou a consciência de “Preciso melhorar para o próximo jogo”. A vitória ou a derrota.
O esporte é essa paixão avassaladora que nos conquista, seja torcedor ou esportista, que faz a gente rir, vibrar, torcer e chorar, e cria essas memórias que ficam gravadas em nossa mente e por toda a história. Uma história que tece novos ídolos, novas seleções, novos troféus e medalhas, novos recordes e novos torcedores.
Mas essa história não pode ser um conto passageiro que vem de um período de duas semanas a cada quatro anos, em que debates sobre investir em esportes desaparecem com o fim das Olimpíadas, deixando a grande maioria dos nossos atletas a mercê, apenas com a própria força da vontade e paixão, sem apoio de uma nação, sem investimento.
O desinteresse das prefeituras pelos Regionais – antes um evento tão marcante que meus pais diziam que parecia uma mini Olimpíadas. O Governo não buscando integrar os esportes na vida dos jovens nas escolas e muito menos criando espaços decentes para isso, muito menos concedendo apoio aos atletas que carregam a bandeira verde e amarelo no peito. A população que se diverge com “Precisamos investir nos esportes”, mas se um atleta ganha o mínimo do estado, se revoltam, sem ter a plena noção quanto custa a vida de quem vive pelo esporte. O desinteresse da grande maioria dos canais de televisão em não mostrar outros esportes e só focar no futebol. É uma junção de fatores que se tornam uma grande pedra no caminho do esporte brasileiro.
Caio Bonfim nunca esteve tão certo quando disse “O Brasil tem dois esportes: o futebol e o que está ganhando”, porque só nos importamos com os atletas quando vencem alguém melhor ou chegam no pódio e vemos como foi seu caminho até chegar ali. Mas e depois das Olimpíadas? E todos os outros que estavam alí pelo Brasil? Tudo é esquecido com o fim das Olimpíadas.
Eu, Manoela Batista Meira Leite, quem teve a vida definida pelo esporte, vinda de uma família que o esporte é um dos pilares, que carrega essa paixão no peito, tenho o desejo – talvez um sonho – de que o Brasil não tenha apenas seus olhos nessas modalidades, nos atletas, apenas a cada quatro anos, durante duas semanas. De que, inspirados em outros países como China, Estados Unidos e Japão, invista cada vez mais em esporte, junto do apoio da população, porque o Brasil é muito mais que o país do futebol.







Modern construction projects require professionals who understand both technical operations and contractual responsibilities. A construction contracts courses programme often focuses on managing change, handling variations, assessing claims, and maintaining effective contract documentation. These competencies can help support smoother project execution while reducing commercial and operational risks. Practical contract management knowledge remains relevant for project managers, quantity surveyors, engineers, and commercial professionals. Building expertise in this area contributes to stronger project governance and performance.
Interest in contracts manager training continues to grow as projects become increasingly complex and commercially demanding. Contracts managers often work closely with procurement teams, project managers, clients, and suppliers throughout the lifecycle of a project. Understanding how contractual obligations influence project performance can improve coordination and reduce misunderstandings between stakeholders. Structured learning can provide insight into contract administration, negotiation, and risk allocation processes. This knowledge supports more effective project governance.
https://hz88site.com/ mình ghé vào thử cho biết vì thấy bạn bè nhắc, chứ không định ngồi lâu. Vừa mở ra là thấy giao diện khá thân thiện, nhìn không bị ngợp, mấy phần nội dung chia khối rõ nên kéo xuống cũng dễ theo dõi. Mình thích nhất là họ để phần FAQ/câu hỏi thường gặp khá lộ, kiểu người mới vào có gì thắc mắc thì đọc lướt vài dòng là hiểu sơ sơ, khỏi phải mò trong menu. Tốc độ tải trang cũng ổn, bấm qua lại mấy mục không bị lag. Nói chung mình chỉ xem cách họ trình bày thông tin thôi, và thấy các tiêu đề/khối nội dung được sắp xếp gọn gàng, nhìn phát…
7p777 showed up in a few posts so I poked around out of curiosity, mostly just to get a feel for the layout. I didn’t dive deep into anything, but it was easy to figure out where to click without thinking too hard. The navigation is pretty obvious, and I like how the page doesn’t try to cram everything into one messy wall of text. Stuff is spaced out in a way that makes it quick to skim, which is nice when you’re just casually browsing. Also, the categories feel grouped in a sensible way, so you’re not bouncing around trying to find your place. Overall it just felt calm and readable, and the headings with those separated content blocks…
xoilac TV dạo này thấy bạn bè nhắc hoài nên mình cũng ghé thử cho biết. Mình không ngồi xem lâu, chủ yếu vào lướt qua coi trang họ bố trí ra sao thôi. Cảm giác đầu tiên là giao diện nhìn khá nhẹ mắt, không bị nhét quá nhiều chữ một lúc nên đỡ ngợp. Mấy khối nội dung chia tách rõ ràng kiểu nhìn cái là biết đang ở phần nào, kéo xuống cũng không bị rối. Mình cũng thích cái menu đặt ngay chỗ dễ thấy, bấm qua lại vài mục là quen tay liền, khỏi phải tìm vòng vòng. Nói chung kiểu trang này hợp với người chỉ muốn vào xem nhanh, thao tác đơn giản.…