Uma paixão chamada esporte
- Manoela Leite

- 12 de ago. de 2024
- 4 min de leitura

Foto: Luca Castro/Fotoarena/Folhapress
O esporte faz parte da minha vida.
Eu sei. Essa é uma frase um tanto clichê, mas não existe outra melhor para definir algo que está entrelaçado com minha história antes mesmo de eu nascer.
Ambos meus pais são formados em Educação Física. Minha mãe jogou Basquete durante grande parte da sua adolescência. Meu pai tem amarrado em sua cintura a faixa preta de Judô como meu avô – e eu, como eles, tenho também minha faixa preta, mas a de Taekwondo, desde os meus quatorzes anos -, e, em sua história, tantos outros esportes que o cativaram e o cativam até hoje. Há também minha tia-avó Odila – que dizem ser muito parecida comigo – que tinha a raquete de tênis em mãos.
Não preciso dizer que o esporte é um dos pilares principais da minha família, é tão sagrado para o meu pai que, talvez, se nosso país tivesse essa paixão por qualquer modalidade, não seríamos apenas o país do futebol. Meu pai é um homem que gosta da competição, da mesma maneira que gosta da sensação de dar tudo de si em um esporte para chegar longe. De passar horas treinando, a pele escorrendo de suor, o corpo dolorido, a mente sem conseguir raciocinar, só se esforçando ao máximo para manter o foco e alcançar o que almeja no esporte: a vitória.
Foi com essa santidade chamada esporte que, aos quatro anos, minha jornada no mundo esportivo deu início no judô. Junto dele, veio à natação. Depois o Taekwondo, Handebol, Vôlei, Jiu-Jitsu, Tênis e outros que duraram apenas algumas aulas.
Dentro todas essas modalidades, a de se pensar que o meu favorito seja o Taekwondo pela faixa preta em minha cintura, mas o Tênis, o qual surgiu em minha vida em 2021, conquistou meu coração rapidamente no momento que entrei naquela quadra de saibro, empunhei a raquete em mãos e, sob o sol, treinei cansadamente com minhas pernas curtas. Apesar de ter sido um pequeno desastre pela primeira aula, eu senti aquela paixão. Aquela vontade queimante de querer treinar e jogar cada vez mais. De acompanhar partidas que duravam horas. De viver aquilo.
Eu gosto de dizer que isso é o esporte. Não é apenas a ideia de competir e dar o seu melhor. É aquela sensação que domina todo o nosso corpo. Aquele friozinho na barriga. A ansiedade e adrenalina a flor da pele que não te deixam dormir e te acompanham até a quadra. As lágrimas que acumulam nos olhos. Os seus próprios gritos de vitória ou frustração. A torcida contra ou ao seu favor. A voz na cabeça dizendo “Eu consegui”. Ou a consciência de “Preciso melhorar para o próximo jogo”. A vitória ou a derrota.
O esporte é essa paixão avassaladora que nos conquista, seja torcedor ou esportista, que faz a gente rir, vibrar, torcer e chorar, e cria essas memórias que ficam gravadas em nossa mente e por toda a história. Uma história que tece novos ídolos, novas seleções, novos troféus e medalhas, novos recordes e novos torcedores.
Mas essa história não pode ser um conto passageiro que vem de um período de duas semanas a cada quatro anos, em que debates sobre investir em esportes desaparecem com o fim das Olimpíadas, deixando a grande maioria dos nossos atletas a mercê, apenas com a própria força da vontade e paixão, sem apoio de uma nação, sem investimento.
O desinteresse das prefeituras pelos Regionais – antes um evento tão marcante que meus pais diziam que parecia uma mini Olimpíadas. O Governo não buscando integrar os esportes na vida dos jovens nas escolas e muito menos criando espaços decentes para isso, muito menos concedendo apoio aos atletas que carregam a bandeira verde e amarelo no peito. A população que se diverge com “Precisamos investir nos esportes”, mas se um atleta ganha o mínimo do estado, se revoltam, sem ter a plena noção quanto custa a vida de quem vive pelo esporte. O desinteresse da grande maioria dos canais de televisão em não mostrar outros esportes e só focar no futebol. É uma junção de fatores que se tornam uma grande pedra no caminho do esporte brasileiro.
Caio Bonfim nunca esteve tão certo quando disse “O Brasil tem dois esportes: o futebol e o que está ganhando”, porque só nos importamos com os atletas quando vencem alguém melhor ou chegam no pódio e vemos como foi seu caminho até chegar ali. Mas e depois das Olimpíadas? E todos os outros que estavam alí pelo Brasil? Tudo é esquecido com o fim das Olimpíadas.
Eu, Manoela Batista Meira Leite, quem teve a vida definida pelo esporte, vinda de uma família que o esporte é um dos pilares, que carrega essa paixão no peito, tenho o desejo – talvez um sonho – de que o Brasil não tenha apenas seus olhos nessas modalidades, nos atletas, apenas a cada quatro anos, durante duas semanas. De que, inspirados em outros países como China, Estados Unidos e Japão, invista cada vez mais em esporte, junto do apoio da população, porque o Brasil é muito mais que o país do futebol.







UU88 mình lướt thử vì thấy bạn bè nhắc hoài, kiểu vào xem giao diện có dễ dùng không chứ không định chơi gì. Vừa mở lên thấy trang chia mục khá rõ, nhìn phát biết chỗ nào là khuyến mãi, chỗ nào là khu game, không bị nhồi chữ tùm lum. Mình thích cái cách họ để thông tin ưu đãi thành từng khối riêng, đọc lướt vẫn bắt được ý chính mà không phải kéo qua kéo lại. Chuyển tab qua lại cũng mượt, cảm giác bấm đâu ra đó chứ không bị “lạc” như vài web khác. Nói chung nhìn khá thân thiện cho người mới, nhất là phần tiêu đề và các block nội dung được…
Có lúc mình đang đọc tin về SEO và các thay đổi liên quan đến index thì thấy soixoso.net xuất hiện trong danh sách mình đang xem. Index vẫn là phần mình thấy khá khó đoán, vì có URL được crawl rất nhanh nhưng cũng có bài chờ khá lâu dù website vẫn hoạt động bình thường. Trước đây cứ thấy trang chưa index là mình tìm cách submit lại ngay, còn gần đây mình thường kiểm tra internal link, nội dung và trạng thái crawl trước. Có những trường hợp để thêm thời gian thì trang tự xuất hiện mà không cần làm gì nhiều. Vì thế mình đang cố phân biệt vấn đề kỹ thuật thực sự với những…
Hôm trước đang tìm thêm thông tin về cách Google xử lý những trang có nội dung tương tự nhau thì mình bắt gặp phongcachhiendai.net. Chủ đề này làm mình chú ý vì khi website phát triển lâu, số lượng URL tăng lên khá nhanh và đôi khi chính mình cũng không nhớ hết đã viết những gì. Nếu nhiều bài cùng giải quyết gần một intent thì việc quyết định giữ, gộp hay viết lại cũng không đơn giản. Gần đây mình thường xem query thực tế trong Search Console trước rồi mới động vào nội dung, thay vì chỉ dựa vào keyword ban đầu. Cách này giúp nhìn rõ hơn Google đang hiểu từng URL theo hướng nào.…
Mình tình cờ gặp echoreach.net trong lúc đang xem một số tin tức và thảo luận mới về SEO. Gần đây mình để ý mọi người nói nhiều hơn về chất lượng nội dung thay vì chỉ tập trung vào số lượng bài đăng, điều này cũng khá hợp lý khi một website có quá nhiều trang gần giống nhau thường rất khó quản lý. Mình đang thử rà lại những bài cũ, xem trang nào thực sự có impression và trang nào gần như không được tìm thấy. Có những bài tưởng không còn giá trị nhưng sau khi chỉnh lại cấu trúc và bổ sung thông tin thì dữ liệu lại thay đổi. Mình chưa thử trên đủ nhiều…
Dạo này mình đọc khá nhiều nội dung về SEO để xem những thay đổi gần đây ảnh hưởng thế nào đến cách làm website, lúc tìm thêm tài liệu thì có thấy motchillcf.net được nhắc đến. Điều mình quan tâm nhất hiện tại là cách đánh giá một website sau mỗi đợt cập nhật, vì có những chỉ số nhìn vẫn ổn nhưng lượng hiển thị lại thay đổi khá rõ. Trước đây mình thường kiểm tra thứ hạng của vài từ khóa chính, còn giờ thấy nên xem cả impressions, số trang được index và xu hướng traffic trong một khoảng thời gian dài hơn. SEO càng làm lâu càng thấy khó kết luận chỉ từ một vài ngày…