top of page

Uma paixão chamada esporte

Foto do escritor: Manoela Leite
Manoela Leite
12 de ago. de 2024
4 min de leitura

Foto: Luca Castro/Fotoarena/Folhapress


O esporte faz parte da minha vida.


Eu sei. Essa é uma frase um tanto clichê, mas não existe outra melhor para definir algo que está entrelaçado com minha história antes mesmo de eu nascer.


Ambos meus pais são formados em Educação Física. Minha mãe jogou Basquete durante grande parte da sua adolescência. Meu pai tem amarrado em sua cintura a faixa preta de Judô como meu avô – e eu, como eles, tenho também minha faixa preta, mas a de Taekwondo, desde os meus quatorzes anos -, e, em sua história, tantos outros esportes que o cativaram e o cativam até hoje. Há também minha tia-avó Odila – que dizem ser muito parecida comigo – que tinha a raquete de tênis em mãos.


Não preciso dizer que o esporte é um dos pilares principais da minha família, é tão sagrado para o meu pai que, talvez, se nosso país tivesse essa paixão por qualquer modalidade, não seríamos apenas o país do futebol. Meu pai é um homem que gosta da competição, da mesma maneira que gosta da sensação de dar tudo de si em um esporte para chegar longe. De passar horas treinando, a pele escorrendo de suor, o corpo dolorido, a mente sem conseguir raciocinar, só se esforçando ao máximo para manter o foco e alcançar o que almeja no esporte: a vitória.


Foi com essa santidade chamada esporte que, aos quatro anos, minha jornada no mundo esportivo deu início no judô.  Junto dele, veio à natação. Depois o Taekwondo, Handebol, Vôlei, Jiu-Jitsu, Tênis e outros que duraram apenas algumas aulas.


Dentro todas essas modalidades, a de se pensar que o meu favorito seja o Taekwondo pela faixa preta em minha cintura, mas o Tênis, o qual surgiu em minha vida em 2021, conquistou meu coração rapidamente no momento que entrei naquela quadra de saibro, empunhei a raquete em mãos e, sob o sol, treinei cansadamente com minhas pernas curtas. Apesar de ter sido um pequeno desastre pela primeira aula, eu senti aquela paixão. Aquela vontade queimante de querer treinar e jogar cada vez mais. De acompanhar partidas que duravam horas. De viver aquilo.


Eu gosto de dizer que isso é o esporte. Não é apenas a ideia de competir e dar o seu melhor. É aquela sensação que domina todo o nosso corpo. Aquele friozinho na barriga. A ansiedade e adrenalina a flor da pele que não te deixam dormir e te acompanham até a quadra. As lágrimas que acumulam nos olhos. Os seus próprios gritos de vitória ou frustração. A torcida contra ou ao seu favor. A voz na cabeça dizendo “Eu consegui”. Ou a consciência de “Preciso melhorar para o próximo jogo”. A vitória ou a derrota.


O esporte é essa paixão avassaladora que nos conquista, seja torcedor ou esportista, que faz a gente rir, vibrar, torcer e chorar, e cria essas  memórias que ficam gravadas em nossa mente e por toda a história. Uma história que tece novos ídolos, novas seleções, novos troféus e medalhas, novos recordes e novos torcedores.


Mas essa história não pode ser um conto passageiro que vem de um período de duas semanas a cada quatro anos, em que debates sobre investir em esportes desaparecem com o fim das Olimpíadas, deixando a grande maioria dos nossos atletas a mercê, apenas com a própria força da vontade e paixão, sem apoio de uma nação, sem investimento. 


O desinteresse das prefeituras pelos Regionais – antes um evento tão marcante que meus pais diziam que parecia uma mini Olimpíadas. O Governo não buscando integrar os esportes na vida dos jovens nas escolas e muito menos criando espaços decentes para isso, muito menos concedendo apoio aos atletas que carregam a bandeira verde e amarelo no peito. A população que se diverge com “Precisamos investir nos esportes”, mas se um atleta ganha o mínimo do estado, se revoltam, sem ter a plena noção quanto custa a vida de quem vive pelo esporte. O desinteresse da grande maioria dos canais de televisão em não mostrar outros esportes e só focar no futebol. É uma junção de fatores que se tornam uma grande pedra no caminho do esporte brasileiro.


Caio Bonfim nunca esteve tão certo quando disse “O Brasil tem dois esportes: o futebol e o que está ganhando”, porque só nos importamos com os atletas quando vencem alguém melhor ou chegam no pódio e vemos como foi seu caminho até chegar ali. Mas e depois das Olimpíadas? E todos os outros que estavam alí pelo Brasil? Tudo é esquecido com o fim das Olimpíadas.


Eu, Manoela Batista Meira Leite, quem teve a vida definida pelo esporte, vinda de uma família que o esporte é um dos pilares, que carrega essa paixão no peito, tenho o desejo – talvez um sonho – de que o Brasil não tenha apenas seus olhos nessas modalidades, nos atletas, apenas a cada quatro anos, durante duas semanas. De que, inspirados em outros países como China, Estados Unidos e Japão, invista cada vez mais em esporte, junto do apoio da população, porque o Brasil é muito mais que o país do futebol.




 
 
 

388 comentários


terrygr.a.y.78.4.41
há 1 dia

B33 có cách chia phần giới thiệu khá dễ theo dõi, không phải nhìn một khối chữ dài rồi tự tìm ý mình cần. Mình thường đọc lướt trước nên thấy tiêu đề tách riêng như vậy cũng tiện, muốn xem đoạn nào thì dừng ở đoạn đó. Câu chữ có chỗ hơi nhiều lời giới thiệu, nhưng phần nói về quá trình hoạt động vẫn có mốc năm 2012 để người đọc hình dung được thời điểm bắt đầu. Với mình, có thông tin cụ thể như thế thì đọc đỡ mơ hồ hơn chút. Không cần đọc hết một lượt vẫn biết từng đoạn đang nói chuyện gì. Riêng phần hành trình hoạt động được đặt dưới một…

Curtir

savannapatt.er.s.on.7.0.4
há 1 dia

VC88 có cách sắp xếp khá hợp với kiểu hay lướt nhanh của mình. Mở một trang lên là mình thường nhìn xem các phần nằm ở đâu trước, chứ ít khi đọc ngay từng dòng. Ở đây, nội dung được chia thành các khối riêng nên nhìn thoáng hơn, không có cảm giác phải dò giữa một đống chữ. Mình thích kiểu đơn giản vậy thôi, nhất là những lúc chỉ muốn ghé xem một chút rồi chuyển qua mục khác. Menu cũng dễ thấy, đỡ mất công kéo lên kéo xuống để tìm chỗ bấm. Không phải chi tiết gì cầu kỳ, nhưng với mình như thế là tiện rồi. Các khối nội dung tách nhau rõ, còn…

Curtir

terrancecart.e.r.36.0.7
há 1 dia

xx8game.cc làm mình để ý đến chỗ giới thiệu giao diện dành cho điện thoại trước tiên. Bình thường mình toàn tranh thủ đọc bằng máy nhỏ, nên thấy trang có nhắc riêng chuyện này cũng khá hợp ý. Nhưng đọc phần giới thiệu thôi thì chưa biết dùng thực tế thế nào, mình cũng không vội kết luận là mượt hay tiện ngay. Một điểm nữa mình thích là nội dung không kể mọi thứ trong cùng một mạch dài. Muốn xem ý nào thì nhìn tiêu đề rồi đọc xuống, đỡ phải tìm giữa cả đống chữ. Với người hay đọc lướt như mình thì cách trình bày đó dễ theo dõi hơn chút. Phần giới thiệu và…

Curtir

nolafo.wle156+abc123
há 3 dias

soi cầu xổ số là cụm mình tình cờ thấy trong lúc đọc bình luận, thế là mở trang nghía qua cho biết. Hôm đó đang rảnh một chút nên mình cứ kéo xem chậm chậm, cũng chưa đọc sâu hay tìm nội dung gì cụ thể. Nhìn sơ thì thấy bố cục gọn, không có cảm giác vừa vào đã phải ngồi dò xem nên bắt đầu từ đâu. Với người hay mở vài phút rồi quay lại sau như mình, cách sắp xếp này khá dễ chịu. Mình mới xem thoáng thôi nên ngoài phần trình bày cũng chưa có gì để nói thêm, nhưng ít nhất lần đầu ghé không thấy rối mắt. Menu đặt ở vị…

Curtir

elsiebre.we.r1.6.921
há 4 dias

bongdawap có cái bảng chung cho các trận trong ngày khá hợp với kiểu xem nhanh của mình. Nhiều lúc chỉ định ngó qua lịch đá, mình cũng ngại phải bấm mở từng giải rồi quay lại tìm tiếp. Để chung thế này thì cứ kéo xuống xem, gặp tên đội quen là dừng lại một chút, không bị ngắt quãng. Lúc đầu nhìn toàn chữ với số hơi sát nhau nên mình còn dò chậm, nhưng xem một lúc là biết nên nhìn chỗ nào trước. Mình cũng thích việc giờ đã tính theo Việt Nam, nhất là mấy hôm xem trận muộn, đỡ phải tự cộng trừ rồi lo nhớ nhầm. Không cầu kỳ gì, mà với nhu…

Curtir
bottom of page